معماری هنر دوران

نوشته شده توسط Farhad.R در 11:16 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط Farhad.R در 10:59 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط Farhad.R در 11:36 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

از سال 1978 چین مرزهای کشورش را به روی دنیا باز کرد ودر این کشور کوششی واقعی برای بهبود کیفیت کارهای معماری به وجود آمد به ویژه زمانی که شهر های بزرگی چون شانگهای اصلاحات مالی را در اواخر دهه هشتاد میلادی به منظور توسعه مجدد آغاز کردند دراین زمان سرمایه گذاری های مستقیم خارجی بسیاری در چین انجام گرفت که تبعات آن حضور معماران خارجی بسیار در چین بود تاکون چینی ها در استفاده از شرکتهای خارجی بسیار هوشمندانه عمل کرده اند این حضور معمولا با شرایط خاصی همراه بوده شرایط تشویقی و پاره ای مواقع الزامی برای استفاده از شریک داخلی تاثیر شگرفی در پیشرفت معماری چسن داشته است تاثیری که برگرفته از تکنولوزی ونتیجه آموزش رو در رو بوده است

 در اوایل سال 2003 مسابقه ای برای طراحی ورزشگاه المپیک پکن برگزار شد که در ان مسایقه طراحان زیادی شرکت کردند از بین طرحهای متعدد 13 طرح به مرحله حذفی راه پیدا کردند و از این 13 طرح 3 طرح نهایی به مرحله پایانی مسابقه وارد شدند و در نهایت 1 طرح بعنوان برنده نهایی انتخاب شد  طرح نهایی مربوط به سویسی های سیم پیچی شده بود و اینبار ساختار – فضا – نما وحدتی را تشکیل داده بودند که معماری ایده آل پست مدرنیستی بود .طراحان این شبه لانه پرندگان برندگان جایزه پرایتزیکر سال 2001 بودند هرتزرگ و دمورن دوباره در چین درخشیدند . و ساخت این ورزشگاه از اواخر سال 2003 آغاز شد و در حال حاضر در مراحل پایانی به سر می برد .

ورزشگاه جدید ملی پکن به صورت یک توده برجسته در مرکز مجتمع المپیک قرار گرفته است شکل خارجی ورزشگاه توسط مجموعه ای از دیوارهای توری مانند محصور شده است سازه خارجی به صورت مجموعه ای رگ های بزرگ طرح ریزی شده ترکیب موجی شکل بالا و پایین آن فرم چشمگیری را به وجود آورده است نما و سازه آن کاملا شبیه هم است عناصر سازه ای به طور کامل یکدیگر را نگه می دارند و همدیگر را به صورت شبکه ای قطع میکنند که این تقریبا شبیه به لانه پرندگان است که با شاخه های کوچک به هم بافته شده است .

بدون در نظر گرفتن مقیاس و عظمت این ورزشگاه در ابتدا فهمیدن آن سخت است که چه میبینید . وقتی به آن نگاه می کنید آیا یک تصویر کلی و اجمالی از فرمی عجیب و غریب و باور نکردنی دارید؟ یا یک آتشفشان بسیار شدید که در یک صحرای دور افتاده اتقاق می افتد .

دیوارهای توری مانند در اطراف ورزشگاه باعث به وجود آمدن یک شبکه بزرگ می شوند تا از طریق این شبکه بزرگ و کاملا ملموس نور بتواند به قلب ساختمان نفوذکند هرتزرگ و دمورن در طراحی هایشان مجموعه ای از شکافهای عمدی قرار می دهند چیزی که آنها تکنولوزی معمول ورزشگاه نامیده اند آنها تمایل به برجسته کردن وقایع ورزشی اخیر دارند که شاید این امر با برنامه ریزی های نرمن فاستر متجلی شده بود به نظر می رسد که معماران این طرح با انجام این کار به دنبال یک فضای شاعرانه معماری هستند که پیشرفتی منطقی یا یک فضای احساسی را به خود اختصاص می دهد .

ورزشگاه پکن کلیه احتیاجات عملکردی و تکنیکی ورزشگاه ملی المپیک را برآورده میکند و ظاهر آن به صورت سازه خالص و سازه بیرونی آن به طور کامل ضد آب است .ظرفیت ورزشگاه 100000نفر است و حدود 80000صندلی را در خود جای میدهد داخل آن شامل 3 طبقه عملکرد آن شبیه یک بازارچه یا شبیه یک سالن اجتماعات است تمام امکانات آن شامل : رستوران ها – سویت ها – مغازه ها – اتاق های استراحت می شود که این امکانات راحتی دیدهای شگفت انگیز و فضای درجه یک را فراهم می آورد .

و اما سوال آیا به راستی امید وار بودن به تغییر و تحول در معماری بدون توجه به اقتصاد یک کشور می تواند کارساز باشد ؟آیا اینطور نبوده که هر معماری قابل تحسینی که در این چند سال و حتی در تاریخ معماری می بینیم و دیده ایم بدون در نظر گرفتن زیر ساختهای اقتصادی  کشور  میزبان معماری قابل تحسین بسیار پخته و قوی بوده ؟

در شرایط اقتصادی امروز ایران آیا می توان به تغییر در معماری امید وار بود ؟ آیا شعار دادنهای رادیکال برای ساختن معماری خوب و از این گونه شعار ها می تواند مفید فایده باشد ؟ اما هر چه شما پاسخ این سوالات را بدهید نگارنده بر  این باور است که معماری تشنه پول است و بوده و خواهد بود و معماری و جامعه معماران هیچگاه به تنهایی نمی تواند این روند را تغییر دهند چون معماران و معماریشان به کانونهای اقتصادی بیش از هر چیز دیگری وابسته اند .و شعار دادنهایی به منظور اصلاح این جامعه سرابی است واهی .

نوشته شده توسط Farhad.R در 11:28 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

کشوری که تا ۳۰سال پيش چيزی به جز شنزار نبود اينبار به گفته شيخ محمد حاکم دبی «در پی ساختن تاريخی پر افتخار برای آيندگانش است».

 

برج دبی که از ماه ژوئيه بلندترين ساختمان جهان محسوب می شود با رسيدن به ۵۵۵ متر عنوان بلندترين برج جهان را نیز از آن خود کرد.

ارتفاع نهايی اين برج هنوز  اعلام نشده است و ساختان سازی در اين برج و افزايش طبقات همچنان ادامه دارد. اما قرار است کار ساختمان سازی برج دبی در سال ۲۰۰۸ به پايان برسد.

پيش از آنکه برج دبی عنوان بلندترين برج جهان را از آن خود کند، سی ان تاور(CN Tower) تورانتوی کانادا از سال ۱۹۷۶ با ۵۵۳ متر بلندترين برج جهان بود.

همچنين برج دبی، عنوان بلندترين ساختمان جهان را نيز در ماه ژوئيه کسب کرد. پيش از آن، ساختمان تايپه ۱۰۱ با ۵۰۸ متر بلندترين آسمان خراش از سال ۲۰۰۴ به شمار می رفت.

محمد علی العبار، مدير شرکت ساختمانی دولتی عمار می گويد: «برج دبی رکوردهای جديدی را به عنوان بلندترين ساختان جهان ثبت خواهد کرد».

وی در ادامه افزود:« اين شاهکار معماری و ساختمان سازی واقعاً الهام بخش برای موفقيت های بشری است و روحيه مصمم دبی را نشان می دهد».

به گفته ی مهندسان پروژه، برج دبی تا پايان سال ۲۰۰۸ تمام چهار معياری که توسط شورای ساختمان های مرتفع و شهرنشينی تعيين شده است را برآورده خواهد کرد.

کشوری که تا ۳۰سال پيش چيزی به جز شنزار نبود اينبار به گفته شيخ محمد حاکم دبی «در پی ساختن تاريخی پر افتخار برای آيندگانش است».

شورای ساختمان های مرتفع و شهرنشينی در شيکاگو واقع است و چهار معیار معين کرده است. اين چهار معيار عبارتند از: ارتفاع تا نوک ساختمان، ارتفاع آخرين طبقه، ارتفاع تا پشت بام و ارتفاع تا نوک آنتن ها و ديگر وسايل کار گذاشته شده.

«کشوری سر برآورده از شنزار ها»

کشوری که تا ۳۰سال پيش چيزی به جز شنزار نبود اينبار به گفته شيخ محمد حاکم دبی «در پی ساختن تاريخی پر افتخار برای آيندگانش است». اما  خيلی ها بر اين باورند که ساختمان های  دبی دارای شخصيت لازم  نيستند و اينجا ويترينی بزرگ است که کلکسيونی از بهترين های هرچيز را از سراسر جهان در آن گردآورده اند و آن را به نمايش گذاشته اند

انواع طرح ها و مدل های غربی در کنار نمادهای شرقی سر به آسمان می کشند و هيچ چيز هم جلودار آنها نيست. حمايت دولت با پرداخت وام های سنگين از يک سو و رشد بی سابقه جمعيتی که دبی را برای زنگی و کار انتخاب می کنند از سوی ديگربستر مناسبی را برای مجريان طرح های ساختمان سازی به وجود آورده است . به نظر می رسد که هيچ کنترلی هم بر روند ابزايش جمعيت دبی وجود ندارد .

 

به باور برخی کارشناسان اقتصادی، البته رشد بی سابقه دبی در چند سال اخير و تبديل بيابان بی آب و علف به اين ويترين زيبا هم کار کمی نيست و بايد قبول کرد که مديريت صحيح در پشت صحنه وجود داشته است .  

این کارشناسان می گویند اين که روند برج سازی در دبی به کجا ختم می شود، سوالی پرجاذبه ای است چرا که در این  شهر هر کاری برای مهندسان و معماران  امکان پذير است.

نوشته شده توسط Farhad.R در 11:27 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

اکبر دلداده (دبی)- برگرفته از تارنمای رادیو فردا 

 

شیخ محمد حاکم دبی و نخست وزیر امارات متحده عربی می گوید که : آیندگان به تاریخی که ما برایشان می سازیم افتخار خواهند کرد

 

ساختمان های دبی  لوبيای سحر آميز را به ياد می آورند و به طور ناگهانی و با سرعت در آسمان سبز می شوند.

ساختمان سازان اين شهر که هر روز کلنگ يک آسمان خراش  جديد را  به زمين می زنند اين بار تصميم گرفته اند بزرگترين ساختمان بتونی و شيشه ای دنيا را که قرار است به شکل يک مرد عرب با کندوره «لباس عربی»  باشد بسازند.

اين ساختمان «۱۴۰متری  که برج العربی نام دارد ۵۰۰ميليون درهم هزينه در بر خواهد داشت و  در کنار جزيره ای به شکل ipod  وجزيره ای به شکل نقشه جهان و بزرگترين هتل زيردريائی دنيا وهمچنين بلندترين برج دنيا ((برج  دبی)) مجموعه ای شگفت انگيز را در امارات متحده عربی به وجود خواهد آورد.

کشوری که تا ۳۰سال پيش چيزی به جز شنزار نبود اينبار به گفته شيخ محمد حاکم دبی «در پی ساختن تاريخی پر افتخار برای آيندگانش است». اما  خيلی ها بر اين باورند که ساختمان های  دبی دارای شخصيت لازم  نيستند و اينجا ويترينی بزرگ است که کلکسيونی از بهترين های هرچيز را از سراسر جهان در آن گردآورده اند و آن را به نمايش گذاشته اند.

در جريان الگوبرداری از نمونه‌های غربی و در فرايند رشد شتابان شهر‌دبی ارزش‌های معماری رنگ باحته است.  امکان خلق آثار معماری در اين شهر واقعا زياد است. با توجه به حمايتهای مالی دولت و همچنين فضای کافی و زمين های خالی فقط کافی است که طرح مناسبی به شهرداری ارائه شود تا جواز ساخت بگيرد

جيمز ترافورد دستيار معمار برج العربی

البته رشد بی سابقه دبی در چند سال اخير و تبديل بيابان بی آب و علف به اين ويترين زيبا هم کار کمی نيست و بايد قبول کرد که مديريت صحيح در پشت صحنه وجود داشته است .  اما در ادامه بايد ديد و نتيجه گيری کرد که اين روند به کجا ختم می شود در شهری که هر کاری برای مهندسان و معماران  امکان پذير است  بايد ديد پروژه بعدی چه خواهد بود و قرار است است آخرت چه چيزی را بسازند خدا می داند.

جيمز ترافورد دستيار معمار برج العربی در سخنرانی خود در موزه «خط سوم» می گويد : «در جريان الگوبرداری از نمونه‌های غربی و در فرايند رشد شتابان شهر‌دبی ارزش‌های معماری رنگ باحته است.  امکان خلق آثار معماری در اين شهر واقعا زياد است. با توجه به حمايتهای مالی دولت و همچنين فضای کافی و زمين های خالی فقط کافی است که طرح مناسبی به شهرداری ارائه شود تا جواز ساخت بگيرد» .

 او می افزايد :« بی‌توجهی به طراحی فضاهای شهری با کيفيت معمارانه نه تنها شهر‌ را به مجموعه‌ای از ساختمان‌های عجيب تبديل کرده، بلکه انگيزه‌های لازم برای توجه معماران به اصول معماری درست را برای طراحی فضاهای شهر به شدت تنزل داده است». 

انواع طرح ها و مدل های غربی در کنار نمادهای شرقی سر به آسمان می کشند و هيچ چيز هم جلودار آنها نيست. حمايت دولت با پرداخت وام های سنگين از يک سو و رشد بی سابقه جمعيتی که دبی را برای زنگی و کار انتخاب می کنند از سوی ديگربستر مناسبی را برای مجريان طرح های ساختمان سازی به وجود آورده است . هيچ کنترلی هم بر روند ابزايش جمعيت دبی وجود ندارد» .

حاکميت الگوهای کپی‌برداری شده غربی در اصول شهرسازی و معماری به گفته ديگر کارشناسان ناشی از ضعف شناخت کارشناسی نسبت به اصول معماری عربی و اسلامی است.

جيمز ترافورد می گويد :«شيخ محمد نخست وزير امارات که به معمار اصلی دبی مشهوراست وشم بالای تجاری دارد توانسته است با اعمال قوانين ويژه ای موجب جذب سرمايه های بسياری شود. اکثر اين سرمايه ها نيز به پروژه های ساختمانی و عمرانی دبی راه يافته است.»

آقای ترافورد اضافه می کند:«شيخ محمد از طراحان غربی دعوت به کار می کند آنها هم با ورود به بازار کار کپی برداری‌های ناشيانه از الگوهای معماری غربی را بر معماری شرقی ترجيح می‌دهند و از آنجا که ورود الگوهای معماری غربی به طور ناقص و بدون تلفيق يا حتی شناخت ارزش‌های معماری متناسب با محل صورت می‌گيرد، جز افزايش بی‌هويتی سهم ديگری در طراحی فضاهای شهری از خود برجای نمی‌گذارد. »

 جيمز ترافورد همچنين تجاری شدن هنر معماری را از بزرگ‌ترين آفت‌های دوران حاضر  در دنيا می داند  و می افزايد: «وجوه هنر معماری به شدت تحت تاثير سودای سرمايه و تجارت قرار گرفته است و اين بزرگترين خسارتی است که نسل امروز در سايه غفلت مسئولان به معماری و حمايت از آن می‌پردازند. او در پايان می افزايد دبی به اين دليل بی‌هويت است که نطفه آن در تصميمی ‌که توسط قدرت و سرمايه ابلاغ می‌شود، بسته شده و خلاقيت و رعايت اصول شهرسازی در فضاسازی شهر‌، جايی ندارد».

نوشته شده توسط Farhad.R در 11:25 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •